Saturday, February 13, 2016

การซื้อแผ่นดินลุยเซียน่า (Louisiana Purchase)

การซื้อแผ่นดินลุยเซียน่า (Louisiana Purchase)

ประกอบ คุปรัตน์
Pracob Cooparat
E-mail: pracob.cooparat@gmail.com

ศึกษาและเรียบเรียงจาก Wikipedia, the free encyclopedia

Keywords: ประวัติศาสตร์, การเมืองการปกครอง, สหรัฐอเมริกา, The United States, ฝรั่งเศส, France, การซื้อแผ่นดินลุยเซียน่า (Louisiana Purchase), โธมัส เจฟเฟอร์สัน, Thomas Jefferson


ภาพ แผนที่การซื้อแผ่นดินลุยเซียนา (Louisiana Purchase) ที่เห็นเป็นสีเขียว


ภาพ นโปเลียน ผู้นำ กษัตริย์ของประเทศฝรั่งเศส


ภาพ ประธานาธิบดีโธมัส เจฟเฟอร์สัน ประธานาธิบดีของประเทศสหรัฐอเมริกา

การซื้อแผ่นดินลุยเซียน่า
Louisiana Purchase
Vente de la Louisiane
การขยายอาณาเขตประเทศสหรัฐอเมริกาexpansion of United States
 Description: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/c/c3/Flag_of_France.svg/30px-Flag_of_France.svg.png
1803–1804
Description: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/Star-Spangled_Banner_flag.svg/30px-Star-Spangled_Banner_flag.svg.png 

Description: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/Star-Spangled_Banner_flag.svg/30px-Star-Spangled_Banner_flag.svg.png 


ประเทศสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน เมื่อเทียบกับส่วนที่เป็นการซื้อแผ่นดินลุยเซียน่า
The modern United States, with Louisiana Purchase overlay
ประวัติศาสตร์
History
 • 
Established
July 4, 1803
 • 
October 1, 1804

การซื้อแผ่นดินลุยเซียน่า (Louisiana Purchase) หรือในภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า “Vente de la Louisiane” เป็นการซื้อที่ดินที่เป็นอาณาเขตลุยเซียนา (Louisiana territory) ซึ่งเป็นของฝรั่งเศสมาเป็นของสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1803 สหรัฐในยุคของประธานาธิบดีโธมัส เจฟเฟอร์สัน (Thomas Jefferson) จ่ายเงิน 50 ล้านฟรัง หรือคิดเป็นเงินเหรียญเท่ากับ $11,250,000 USD สหรัฐต้องจ่ายหนี้ที่ค้างเอาไว้อีก 18 ล้านฟรัง ($3,750,000 USD) หรือคิดรวมแล้วเป็นเงิน 68 ล้านฟรัง ($15,000,000 USD) 

แผ่นดินดังกล่าวในปัจจุบันครอบคลุม 15 รัฐในสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน รัฐดังกล่าวรวมรัฐ อาแคนซอ (Arkansas), มิสซูรี (Missouri), ไอโอว่า (Iowa), โอคลาโฮมา (Oklahoma), แคนซัส (Kansas), เนบราสกา (Nebraska), บางส่วนของรัฐมินเนโซตา (Minnesota) ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี (Mississippi), ส่วนใหญ่ของรัฐนอร์ธดาโกตา (North Dakota), ส่วนใหญ่ของรัฐเซาท์ดาโกตา (South Dakota), ส่วนตอนเหนือของรัฐเทกซัส (Texas), พื้นที่ในรัฐมอนทานา (Montana), ไวโอมิง (Wyoming), และตะวันออกของรัฐโคโรราโด โดยรวมหมายถึงการซื้อผืนดินที่แบ่งแยกทวีปที่เป็นซีกตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี รวมถึงเมืองนิวออร์ลีนส์ (New Orleans) และที่ดินบางส่วนที่ปัจจุบันเป็นจังหวัดอัลเบอร์ตา (Alberta) และจังหวัดซาสแคทชีวาน (Saskatchewan) ของประเทศแคนาดาในปัจจุบัน ในแผ่นดินที่เรียกว่า Louisiana นี้มีประชากร 60,000 คน และประชากรครึ่งหนึ่งของดังกล่าวเป็นคนผิวสี (Colored)

ในราชอาณาจักรฝรั่งเศสได้ครอบครองแผ่นดินลุยเซียนาจากค.ศ. 1699 และครอบครองโดยสเปนในปี ค.ศ. 1762 นโปเลียน (Napoleon) ในปี ค.ศ. 1800 หวังว่าจะก่อตั้งจักรวรรดิในอเมริกาเหนือ โดยหวังจะได้แผ่นดินลุยเซียนานี้คืน แต่ความหวังนี้ต้องมอดลง เพราะฝรั่งเศสเองมีภาระสงครามในทวีปยุโรปอย่างหนักหนา นาโปเลียนกษัตริย์ของฝรั่งเศสจึงตัดสินใจขายลุยเซียนาให้กับสหรัฐอเมริกา

การขายแผ่นดินลุยเซียนา (The Louisiana Purchase) เกิดขึ้นในยุคโธมัส เจฟเฟอร์สัน (Thomas Jefferson) เป็นประธานาธิบดีคนที่สามของสหรัฐอเมริกา ในครั้งแรกอเมริกาเจตนาจะซื้อเพียงส่วนที่เป็นเมืองนิวออร์ลีนส์ (New Orleans) และบริเวณที่ติดชายฝั่งทะเล ฝ่ายอเมริกันเมื่อได้รับข้อเสนอที่จะขาย “แผ่นดินลุยเซียนา” ที่กว้างใหญ่กว่าที่ต้องการ ก็ไม่รีรอที่จะตอบรับ ก่อนหน้านี้แผ่นดินของสหรัฐอเมริกาในยุคก่อตั้งประเทศจำกัดอยู่เพียงทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี


แต่ก่อนที่การซื้อขายจะถึงจุดสุดท้าย  Federalist Party พรรคฝ่ายค้านอ้างว่าผิดรัฐธรรมนูญที่ต้องการขยายอาณาเขต เจฟเฟอร์สันเห็นด้วย แต่เขาเห็นว่าด้วยอำนาจฝ่ายบริหารของประธานาธิบดีก็มีอำนาจเพียงพอที่จะกระทำได้

Sunday, January 31, 2016

การให้ทุนศึกษาต่อต่างประเทศของมหาวิทยาลัยไทย เรื่องที่ต้องคิดใหม่

การให้ทุนศึกษาต่อต่างประเทศของมหาวิทยาลัยไทย เรื่องที่ต้องคิดใหม่

ประกอบ คุปรัตน์
Pracob Cooparat
E-mail: pracob.cooparat@gmail.com

Keywords: การอุดมศึกษา, Higher education, การบริหารทรัพยากรมนุษย์, Human Resources Management – HRM, ทุนการศึกษา, scholarship, ทุนวิจัย, research fellow,

ความหมายของคำว่ากตัญญู (Piety) และความจงรักภักดี (Loyalty) ที่แตกต่างกันระหว่างตะวันตกกับตะวันออก

จากข่าวที่ปรากฏใน Social Media มีอาจารย์ทันตแพทย์หญิงท่านหนึ่ง รับทุนมหาวิทยาลัยมหิดลไปศึกษาต่อในระดับปริญญาขั้นสูง และได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของอเมริกา คือ Harvard University ปรากฏว่าไปแล้วจบการศึกษาแล้ว แต่ไม่กลับ เป็นผลให้อาจารย์และคนที่ลงนามค้ำประกันในประเทศไทย ต้องเป็นผู้รับใช้หนี้ค่าปรับแทน

เรื่องเช่นนี้ มหาวิทยาลัยในต่างประเทศเอง เขาก็ไม่รับผิดชอบ เพราะอย่างในประเทศสหรัฐอเมริกาเอง ก็มีคนหนีไม่ใช้หนี้ทุนที่กูยืมมาเพื่อเรียนหนังสือ (Student loans) อยู่มากมาย เขาเองก็มีปัญหาในด้านโครงสร้างของสังคมด้วย

การรับทุนไปศึกษาต่อแล้วไม่กลับมา และไม่ใช้ทุนจนเดือดร้อนถึงผู้ค้ำประกันเช่นนี้ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ เคยเกิดขึ้นมาก่อนแล้ว ระดับผู้รับทุนแต่งงานแล้ว หรือมีแฟนแล้ว ไปพบแฟนใหม่ในต่างประเทศ แล้วก็เลยแต่งงานใหม่ แล้วไม่กลับประเทศไทย ส่วนสามีหรือแฟนเก่าและหรือครอบครัวแฟน/สามีที่ลงนามค้ำประกัน ต้องเป็นผู้ใช้ค่าปรับของทุนแทน การใช้คืนนี้คิดเป็น 2-3 เท่าของทุนที่รับไป เรียกว่าผู้ค้ำประกันเจ็บสองต่อ

ค่าใช้จ่ายในมหาวิทยาลัยอย่าง Harvard University
Tuition and Expenses

2015-2016
2014-2015
ค่าเล่าเรียน
Tuition and Fees
$45,278
$43,938
ค่าอาหารและที่พักพื้นฐานRoom and Board
$15,381
$14,669
รวมค่าใช้จ่ายพื้นฐาน
Subtotal - billed costs
$60,659
$58,607
ค่าใช้จ่ายอื่นๆ
Estimated personal expenses (including $800-$1,200 for books)
$3,741
$3,643

หมายเหตุ - ค่าใช้จ่ายจริงๆควรบวกด้วยร้อยละ 15-20 ของทั้งหมด หรือรวมประมาณ $77,280 หรือ 2.7 ล้านบาทต่อปี

สำหรับมหาวิทยาลัยที่ส่งคนไปศึกษาต่อต่างประเทศ การหาทุนให้อาจารย์ได้ไปศึกษาต่อต่างประเทศนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แต่ละคนเมื่อไปศึกษาต่อต่างประเทศในมหาวิทยาลัยชั้นนำนั้น ค่าเล่าเรียนก็แพง แถมค่ากินอยู่อย่างพอเพียงรวมแล้วปีละ 2-3 ล้านบาท ไปอยู่สัก 5 ปี ก็เป็นเงินถึง 10-15 ล้านบาท สิ่งที่มหาวิทยาลัยต้องการไม่ใช่ฟ้องเรียกเงินคืน ไม่ว่าจะกี่เท่าก็ตาม เขาต้องการองค์ความรู้ที่จะได้นำติดตัวบุคลากรของเขากลับมามากกว่า

สิ่งที่เราขาดหายไปในปรากฏการณ์เช่นนี้ คือค่านิยมแบบไทยๆและตะวันออกของเรา คือความกตัญญูรู้คุณคน (Piety) และในอีกด้านหนึ่งคือความสวามิภักดิ์ต่อหน่วยงาน (Loyalty) มีเหตุการณ์ที่เกิดแล้วช้ำใจสำหรับฝ่ายให้ทุน คือ ผู้รับทุนตอนไปก็ลงนามรับเงื่อนไขทุกประการ แต่พอไปอยู่เมืองนอก เห็นโอกาสใหม่ๆ แล้วลืมพันธสัญญาที่ได้มีต่อองค์การและบ้านเกิดเมืองนอนของตน กลับมาแล้วยังรู้สึกโกรธองค์การและสถาบันที่ตนสังกัดก็มีให้เห็น

ทางออกของปัญหา

แต่กระนั้นทุกอย่างก็มีทางออกที่จะลดผลกระทบที่เลวร้ายลง กล่าวคือ

สำหรับผู้รับทุน เมื่อคิดว่าจะไม่กลับมาประเทศไทย ไม่กลับมาทำงานใช้ทุนให้กับหน่วยงาน ก็ให้รีบรับรู้และตัดสินใจ ลาออกโดยเร็ว แล้วใช้ทุนคืน รับทุนไปน้อย ก็ใช้คืนน้อย หากมีไม่พอในช่วงหนึ่ง ก็เจรจาชดใช้ทุนแบบผ่อนส่ง หาทนายความหรือคนรู้กฎหมายไทยเป็นผู้เจรจา อาจใช้เวลาในการใช้คืนนานสักหน่อยก็เจรจาประนีประนอมได้ แล้วก็ควรเขียนจดหมายกราบขอโทษทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง

อย่าทำให้ผู้มีพระคุณต่อท่านเป็นผู้เดือดร้อน

สำหรับคนที่คิดจะรับทุนในระยะต่อไป นับเป็นบทเรียนในสิ่งที่เกิดขึ้น หากคิดได้ คนที่จะรับทุนต้องมั่นใจว่ารับทุนแล้ว จะกลับมาทำงานรับใช้หน่วยงานและบ้านเกิด หรือไม่ก็ต้องไม่รับทุนของเขาเลย กัดฟันหางานทำในต่างประเทศไปตั้งรกรากที่นั่น ก็ไม่มีคนว่าอะไรมากนัก คนไปศึกษาต่อมักอยู่ในวัยที่จะมีคู่ครอง ซึ่งเป็นเรื่องเห็นใจและเข้าใจได้ ถ้าเช่นนั้นสำหรับคนที่จะต้องตัดสินใจไป ก็ขอให้คิดดีเสียแต่แรก หากไม่มั่นใจ ก็ไม่ต้องรับทุน ขอลาออก หาทุนหรือทำงานวิจัยในมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ หรือทำงานวิชาชีพอื่นๆควบคู่ไปกับการศึกษา ใช้เวลาเรียนนานสักหน่อยก็ไม่เป็นปัญหา เมื่อเรียนจบแล้ว คิดกลับมาจะเลือกงานอะไรทำก็ได้ สัมพันธภาพกับหน่วยงานเดิมก็ยังมีอยู่ จะกลับมาทำงานต่อก็ได้ หรือจะเป็นวิทยากรพิเศษให้หน่วยงานเดิมก็ทำได้

สำหรับมหาวิทยาลัย การได้ความรู้และเทคโนโลยีใหม่ๆที่เขามีในต่างประเทศมาเพิ่มพูนให้กับหน่วยงานนั้นเป็นเรื่องที่ดีและจำเป็น การรับอาจารย์จากเพียงที่จบภายในประเทศอย่างต่อเนื่องยาวนาน เรียกว่า Inbreeding เหมือนสิ่งมีชีวิตที่ผสมพันธุ์กันเอง ยิ่งนานวัน สายพันธุ์ก็ยิ่งอ่อนแอ แต่วิธีการได้ความรู้มีหลายๆแบบ เช่นเป็นในรูปการแลกเปลี่ยนความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัย เราส่งคนไปศึกษาต่อ มหาวิทยาลัยของเราก็รับคนของเขาเข้ามาศึกษา มาทำงานวิจัย อย่างนี้เรียกว่า Student exchange, staff exchange มีทำกันมากมาย ประเทศไทยเองก็มีความเป็นแหล่งที่คนอยากมาทำงานและมีประสบการณ์มากเช่นกัน

ปฏิรูปการจัดการคน  อีกวิธีการหนึ่งที่มหาวิทยาลัยทำได้ คือการจัดระบบบริหารงานทรัพยากรมนุษย์ใหม่ (HRM Reform) เพื่อให้ได้คนดีคนเก่งจากทั่วโลกมาเป็นอาจารย์ของเรา มีการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษ นับเป็นเรื่อง Internationalization คือ “ก้าวสู่ความเป็นนานาชาติ” ตั้งอัตราค่าตอบแทนกำลังคนส่วนหนึ่ง อย่างที่จะดึงดูดคนเก่งไม่จำกัดสัญชาติหรือเชื้อชาติ เพื่อมาเป็นอาจารย์และนักวิจัยในมหาวิทยาลัย การเรียนการสอนก็ให้เป็นใช้ภาษาสากลเสียส่วนหนึ่ง คนสอนและคนเรียนก็ต้องมีทักษะภาษาต่างประเทศ มีผลงานนำเสนอเป็นภาษาสากล โดยเฉพาะภาษาอังกฤษ เหมือนที่เขาทำกันในสิงคโปร์ ฮ่องกง มาเลเซีย และอีกหลายๆมหาวิทยาลัยทั่วโลก ที่เปิดการเรียนการสอนเป็นภาษานานาชาติ ส่วนความรู้ความสามารถก็ให้เลือกตามที่ต้องการจริง (Expertise)

การเปิดกว้างรับคนเช่นนี้ ลองไปคำนวณดู จะพบว่าใช้เงินลงทุนน้อยกว่าส่งคนไปเรียนต่อในต่างประเทศมาก ไม่ต้องเสียเวลารอ 4-6 ปี และยังสามารถดึงดูดคนไทยที่ไปศึกษาต่อต่างประเทศที่ทำงานในต่างประเทศ เพื่อให้กลับมาทำงานในบ้านเกิดของตัวเองด้วย โดยให้มีระบบ Salary scale ที่ดึงดูดคนทำงานในระดับมีฝีมือแข่งขันกับนานาชาติได้

การจ้างคนในลักษณะอัตราจ้างพิเศษ เพื่อดึงดูดทั้งผู้อาจจะสูงวัย (Senior professors/ researchers) มีประสบการณ์มาแล้วอย่างมาก หรืออาจเป็นคนหนุ่มสาวที่จะเป็นดาวรุ่งทางวิชาการ (Rising stars) สัญญาจ้างอาจจะมีค่าตอบแทนสูง แต่มีช่วงการจ้างงานที่จำกัดเป็นสัญญาๆไป เช่น 1, 2, หรือ 5 ปี เป็นต้น แล้วดูผลการทำงานเพื่อต่อสัญญาการทำงานกันเป็นระยะๆไป

ในทัศนะของผม ได้ติดตามการบริหารมหาวิทยาลัยในยุคที่ออกจากระบบราชการ (State autonomous universities) พบว่า ค่าตอบแทนเงินเดือนปัจจุบันของอาจารย์สูงขึ้น อาจถึง 1.7 ถึง 2.0 เท่าของเดิมหรือราชการทั่วไป แต่ก็มีช่วงเวลาที่จะประเมินผลการปฏิบัติงาน หากใครไม่มีผลงานตามที่คาดหวังก็สามารถไม่ต่อสัญญาได้ แต่นั้นก็ไม่เพียงพอสำหรับการจ้างคนที่มีความสามารถและศักยภาพจริงๆ ซึ่งเรื่องนี้เราคงต้องกลับมาคิดกันใหม่ ในระดับผู้บริหารและสภามหาวิทยาลัยทั้งหลาย เพราะทุกมหาวิทยาลัยไม่ต้องการเป็นเพียง Mediocre university หรือ “มหาวิทยาลัยปานกลาง” หรือก็ “มหาวิทยาลัยงั้นๆแหละ” ทุกมหาวิทยาลัยพึงมีเป้าหมายสู่ความเป็นเลิศ หรือ Excellent university เท่านั้น


สังคมในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ฝากความหวังไว้มากมายกับมหาวิทยาลัยครับ


ภาพ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (Harvard University, Boston) มหาวิทยาลัยเก่าแก่ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1636 และยังเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของโลกทั้งทางด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และวิทยาลัยการหลายด้านในโลก


ภาพ ห้องอาหารของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด


ภาพ Media Lab ศูนย์วิจัยและพัฒนาทางด้านนวตกกรรมในเทคโนโลยีใหม่ ของสถาบัน  Massachusetts Institute of Technology (MIT) เป็นตัวเชื่อมโยงระหว่างวิทยาการในมหาวิทยาลัย กับโลกของเทคโนโลยีใหม่


ภาพ เมื่ออดีตนายกรัฐมนตรี José María Aznar เยี่ยมชม Media Lab ของสถาบัน Massachusetts Institute of Technology (MIT) เมืองบอสตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา ขณะกำลังสาธิตยานพาหนะรถยนต์ไฟฟ้า (EVs) ในแนวคิดใหม่

Friday, January 29, 2016

ข้อควรรู้เกี่ยวกับ PHARMACIES และ DRUGSTORES ในประเทศญี่ปุ่น

ข้อควรรู้เกี่ยวกับ PHARMACIES และ DRUGSTORES ในประเทศญี่ปุ่น

ประกอบ คุปรัตน์
Pracob Cooparat
E-mail: pracob.cooparat@gmail.com

Keywords: สุขภาพ, health, อนามัย, healthcare, ร้านขายยา, pharmacy, drugstores, ประเทศญี่ปุ่น, Japan, คนญี่ปุ่น, Japanese

Facts about Japanese Pharmacies
เมื่อจำเป็นต้องหายาที่จะใช้ในประเทศญี่ปุ่น

ร้านขายยา = Pharmacy /Drugstore =薬局

แม้ใน Google Translate ก็ไม่ได้แปลให้ต่างกัน

เมื่อเดินทางต่างประเทศต้องสนใจเรื่องยา และร้านขายยา

ยาประจำตัวสำหรับผู้มีโรคประจำตัว และได้รับยาที่แพทย์สั่ง หากต้องเดินทางไปต่างประเทศ ควรบอกแพทย์ให้สำรองยาที่จะใช้ให้เพียงพอ หรือเกินพอ เช่น ยาควบคุมไขมันในเลือด คุมน้ำตาลในเลือด คุมความดันโลหิต หรือยาอื่นใดที่แพทย์สั่ง เพราะยาเหล่านี้ต้องมีใบสั่งแพทย์ จึงจะซื้อได้ หากจะต้องอยู่ในต่างแดนสัก 20 วัน ให้มียาสำรองไว้สึกอีก 10 วัน ก็จะดีและอุ่นใจขึ้น

โดยทั่วไปในประเทศญี่ปุ่น ท่านหาซื้อยาได้ด้วยใบสั่งยาของแพทย์ (Prescription処方せん しょほうせん shohousen) โดยไปที่ร้านยาประเภท Pharmacy ที่มีอยู่ในเมือง

มีร้านขายยาที่มีเขียนดังนี้ (処方せん受付 しょほうせんうけつけ shohousen uketsuke or 調剤薬局 ちょうざいやっきょく chouzaiyakkyoku).

ในกรณีที่ท่านมีประกันสุขภาพของประเทศญี่ปุ่น (Japanese health insurance) ท่านจะจ่ายเพียงร้อยละ 30 ของราคายา

เภสัชกร (Pharmacists) จะบอกท่านว่าจะกินยาที่ได้รับการสั่งอย่างไร นอกจากนี้ท่านยังสามารถหาซื้อสมุดบันทึกการสั่งยา (Prescription records - Okusuri Techou) ที่ร้านยาประเภท Pharmacy เภสัชกรจะติด Stickers ของยานั้นๆลงในสมุดสั่งยา ซึ่งจะมีบันทึกการสั่งยาของท่านที่ผ่านๆมา

นอกจากร้านขายยาประเภท Pharmacy ยังมีร้านยาประเภท Drugstores ในประเทศญี่ปุ่น ท่านสามารถซื้อยาที่ไม่อันตรายที่ไม่ต้องมีใบสั่งแพทย์ และเวชภัณฑ์ต่างๆที่จำเป็นสำหรับการดูแลสุขภาพ ที่ร้านประเภท Drugstore นี้หลายแห่งมีเภสัชกรประจำเช่นเดียวกัน แต่ร้านประเภทนี้มีสินค้าอื่นๆหลายอย่างขายด้วย ที่นี่ท่านสามารถปรึกษาเภสัชกรที่ท่านจะซื้อยาที่ท่านต้องการได้ด้วย

แต่ที่ร้านประเภท Drugstore นี้ ยาที่ซื้อจะไม่คุ้มครองด้วยการประกันสุขภาพ

Pharmacy และ Drugstore มีความแตกต่างกัน

Pharmacy ไม่มีสินค้าที่วางบนหิ้งที่เราจะไปเลือกซื้อได้ ต้องมีใบสั่งยาจากแพทย์ ส่วน Drugstore มียาหลายๆประเภทและสินค้าอื่นๆวางขายในร้าน

Pharmacy โดยทั่วไปเปิดเวลา 8 โมงเช้า ปิดเวลา 6 โมงเย็น แต่ที่ Drugstore จะปิดร้านล่ากว่านั้นมาก ร้าน Drugstore หลายแห่งในญี่ปุ่นจะมีบริการขายยาตามใบสั่งด้วย ดังนั้นท่านสามารถไปที่ร้าน Drugstore แล้วยื่นใบสั่งแพทย์ให้กับพนักงานหรือเภสัชกร เพื่อขอซื้อยาตามใบสั่งได้


แต่อย่างไรก็ตาม สำหรับคนที่สื่อสารด้วยภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ ไม่ว่าอ่าน เขียน พูด หรือฟัง ซึ่งการใช้ยาจะต้องอ่านฉลากยาที่ติดตามกล่องหรือเอกสารคำอธิบายอย่างละเอียด แต่ยาในประเทศญี่ปุ่นเกือบทั้งหมด อาจมีชื่อและคำอธิบายสั้นๆเป็นภาษาอังกฤษ นอกนั้นเป็นภาษาญี่ปุ่นที่เราจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย ซึ่งคนที่จะใช้ยาต้องระวัง เพราะการใช้ยาผิดเป็นเรื่องอันตรายมาก


ภาพ ร้านขายยาประเภท Drugstore ในญี่ปุ่น มียาและเวชภัณฑ์ที่ไม่ต้องมีใบสั่งยา เป็นยาระดับพื้นๆ


ภาพ เภสัชกร (Pharmacist) ที่ประจำอยู่ในร้านขายยา ยาที่อยู่ด้านหลังเป็นยาที่ต้องมีใบสั่งยา


ภาพ เภสัชกรอยู่ที่หน้า Counter รับใบสั่งยาที่แพทย์สั่ง หรือมมีใบ Prescription แล้วจึงจัดยาให้ตามกรณี แล้วจะอธิบายการใช้ยากับลูกค้า



Monday, January 4, 2016

ไม่เห็นป่าจนกว่าจะเห็นต้นไม้ทั้งหมดเสียก่อน

ไม่เห็นป่าจนกว่าจะเห็นต้นไม้ทั้งหมดเสียก่อน

ประกอบ คุปรัตน์
Pracob Cooparat
E-mail: pracob.cooparat@gmail.com

Keywords: สุภาษิต, proverbs, เยอรมัน, German, Germany, ภาพใหญ่, big picture, ป่า, forest, ต้นไม้, trees

สุภาษิตเยอรมันบทหนึ่งกล่าวว่า “Du siehst den Wald vor lauter Bäumen nicht.ตรงกับในภาษาอังกฤษว่า “You don’t see the forest for all the trees.” ท่านจะไม่เห็นป่า จนกว่าจะเห็นต้นไม้ทั้งหมดเสียก่อน”

ป่าใหญ่ ไม่ใช่เพียงต้นไม้สองสามต้นที่เราเห็น จะเห็นและเข้าใจป่าก็ต้องมองภาพกว้างของป่าให้เข้าใจเสียก่อน


ภาพ ป่าจังหวัดน่านที่กลายเป็นเขาหัวโล้น ทั้งๆที่ในอดีตเคยเป็นป่ามีไม้ใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ การจะเข้าใจสภาพที่เป็นอยู่ ก็ต้องไปศึกษาสภาพการอาชีพการเกษตรแบบเลื่อนลอย และห่วงโซอุตสาหกรรมการเกษตรที่ไม่ยั่งยืน

ในชีวิตจริงมันสำคัญมากที่ท่านต้องเห็นภาพใหญ่ของสรรพสิ่งเสียก่อน หากจะซื้อบ้านสักหลัง ไม่ใช่ดูที่ภาพบ้านนั้น แต่ต้องดูสภาพชุมชนแวดล้อมของบ้าน ทำเลที่ตั้ง ระบบขนส่ง สภาพสังคม ระบบการศึกษา โรงพยาบาล ฯลฯ


ในการทำงาน ทั้งปีมีทั้งวันที่ดีและวันที่แย่ๆ แต่การจะเข้าใจชีวิตการทำงานนั้น ต้องดูกันยาวๆ ดูทั้งปี ทั้งในอดีตที่ผ่านมา ในปัจจุบัน และการคาดการณ์ในอนาคต กิจการบางอย่างดูเหมือนจะแย่ในขณะปัจจุบัน หลายกิจการในลักษณะเดียวกันต้องปิดตัวลงไป กิจการของตัวเราเองก็แย่ แต่พอทนอยู่ได้ ดังนี้เขาให้หันไปพิจารณาสภาพกิจการแบบของเราว่ามันเป็นสิ่งที่มีอนาคตหรือไม่ บางครั้งกิจการดังกล่าวมันเป็นของใหม่ ยังต้องการเวลาที่จะพิสูจน์ตัวเองสักระยะ แต่เมื่อกิจการนั้นๆซึ่งยังไม่ค่อยมีตลาด แต่กลับมีคนมุ่งเข้ามาแข่งขันมากเกินไป จึงทำให้สถานภาพของทุกคนย่ำแย่ ดังนี้ให้อดทนรอไปสักระยะหนึ่ง แล้วจะมีคนทำธุรกิจแบบแสวงโอกาส แต่ไม่มีความเข้มแข็งพอ สายป่านยาวไม่พอ ก็จะเลิกราไป ตลาดก็จะกลับมามีชีวิตชีวาใหม่ได้

Thursday, December 24, 2015

ฝูงหมาป่า (Wolf Pack) ในวนอุทธยานในสหรัฐเมริกา

ฝูงหมาป่า (Wolf Pack) ในวนอุทธยานในสหรัฐเมริกา

ประกอบ คุปรัตน์
Pracob Cooparat
E-mail: pracob.cooparat@gmail.com

Keywords: ความเป็นผู้นำ, leadership, ผู้สูงวัย, elders, สัตว์สังคม, social animal, หมาป่า, Wolves, wolf, ฝูงหมาป่า, wolf pack

หมาป่าอยู่เป็นฝูงในทวีปอเมริกาเหนือ ดังในแถบวนอุทยาน Yellow Stones ซึ่งช่วงฤดูหนาว ก็จะหนาวจัด จะดำรงชีวิตได้ ก็ต้องไล่ล่าล้มสัตว์ใหญ่และเล็กมาเป็นอาหาร


ภาพ การเคลื่อนย้ายของฝูมหมาป่า (Wolf pack)


ภาพ หมาป่าเป็นสัตว์สังคม อยู่รวมกันเป็นฝูง แต่ละตัวระดับการเป็นผู้มีอำนาจในฝูงที่ต่างกันตามลำดับ ตัวอ่อนแอกว่าต้องยมอรับตัวที่แข็งแรงกว่า

หมาป่าดำรงชีวิตอยู่ได้เป็นสังคม อยู่เป็นฝูง มีตัวเป็นหัวหน้า ซึ่งต้องพิสูจน์ตัวเองชนะตัวอื่นๆที่ท้าทายความเป็นตัวนำ หัวหน้าต้องมีผู้ตาม แต่ทุกตัวต้องทำหน้าที่ ไม่ว่าหัวหน้า ลูกน้อง ตัวหนุ่มสาว หรือตัวสูงวัย ทั้งฝูงต้องร่วมกันล้มสัตว์ใหญ่ได้สักตัว ก็จะได้กินกันทั้งฝูง

ในรูปแบบการเคลื่อนขบวนของฝูง (Wolf pack) ย้ายถิ่นฐานเพื่อหาแหล่งอาหารใหม่ ตัวนำ 3 ตัวแรก ดังที่เห็นในภาพ เป็นหมาสูงวัย เมื่อมีการเคลื่อนย้ายฝูง เป็นกลุ่มนำหน้า เพราะไม่แข็งแรงหรือเร็วเท่ากับหมาหนุ่มสาว แต่เวลาถูกดักทำร้ายด้วยหมียักษ์หรือฝูงหมาป่าอื่น ก็จะเป็นกลุ่มแรกที่จะต้องเป็นตัวปะทะ ได้รับอันตรายก่อนเขา แต่ทำให้ฝูงที่จะตามมาได้เตรียมตัวทัน แต่ขณะเดียวกัน หากตัวสูงวัยต้องไปอยู่ท้ายฝูง ก็อาจช้าและหลุดหลงฝูง ทำให้ได้รับอันตรายหรืออดตายได้

ส่วนที่วิ่งตามมาในระดับกลางๆ คือกลุ่มที่เป็นตัวเข้าต่อสู้จริง หากเปรียบกับกองทัพก็จะเป็นเหมือนทัพหลวง

ส่วนตัวหัวหน้าจริงอยู่ท้ายสุดของฝูง จะเป็นตัวสั่งการ การจะสั่งเข้าสู้ จะไปทางซ้ายหรือขวา หรือจะต้อนแยกฝูงกวางหรือควายป่าอย่างไร ต้องมีการนำจากตัวหัวหน้า ตัวหัวหน้าวิ่งคุมท้ายฝูง เพราะเร็วพอ แข็งแรงพอ มั่นใจได้ว่าจะไม่หลุดจากฝูง และจะทำหน้าที่ดูอันตรายจากส่วนท้าย

ย้อนมาคิดถึงชีวิตผู้คนในสังคม การดำรงชีวิตก็คือการต้องทำงาน มีงานอย่างใดอย่างหนึ่งทำ แม้เป็นงานที่ไม่มีรายได้มากมาย แต่ก็เป็นความจำเป็นในการดำรงชีวิต คนสูงวัยไม่ต้องทำงานเหมือนคนหนุ่มสาว ไม่ต้องวิ่งอย่างเต็มกำลัง วิ่งไปตามระดับความสามารถของร่างกาย


เมื่อผมเข้าสู่ความเป็นคนสูงวัย มองภาพตัวเองเหมือนหมาป่า 3 ตัวแรกนี้ ผมไม่ได้เป็นห่วงว่าจะตายเร็วหรือตายช้า แต่อยากจะมีชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่า มีความหมาย มีอะไรที่เราจะทำได้และเป็นประโยชน์ก็อยากทำ หากการจะดำรงชีวิตอยู่ ต้องเป็นภาระมากมายแก่คนรุ่นหลัง ต้องมีค่ารักษาพยาบาลมากมาย ทำให้เรามีชีวิตยืนยาวออกไปได้อีกสักระยะ แต่ก็เป็นไปอย่างไม่มีคุณภาพชีวิต อย่างนี้ก็อยากจะสละโอกาสในการรักษาพยาบาลให้กับคนอื่นๆที่เขาต้องการบริการนี้มากกว่า

สุภาษิตเยอรมัน – ของถูกสุดมักจะเป็นของที่แพงที่สุด

สุภาษิตเยอรมัน – ของถูกสุดมักจะเป็นของที่แพงที่สุด

ประกอบ คุปรัตน์
Pracob Cooparat
E-mail: pracob.cooparat@gmail.com

Keywords: สุภาษิต, Proverbs, เยอรมัน, German, Germany, คุณภาพ, quality, ราคา, price
มีสุภาษิตเยอรมันบทหนึ่งกล่าวว่า “Das Billige ist immer das Teuerste.” ตรงกับความหมายในภาษาอังกฤษว่า ““The cheapest is always the most expensive.” หรือแปลเป็นไทยได้ว่า “ของที่ถูกที่สุด คือของที่แพงที่สุด”


ภาพ รถยนต์โฟล์คสวาเกนแบบสองประตู นั่งได้ 4 คน ติดตั้งเครื่องด้านหลัง ใช้ระบบระบายความร้อนด้วยอากาศ ตัดปัญหาหม้อน้ำที่น้ำมักแข็งตัวในช่วงฤดูหนาว



ภาพ รถ VW Beetle รุ่น 2016 รูปทรงยังคงเดิม แต่เทคโนโลยีได้เปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่แฟนๆของ VW ยังคงยึดมั่นในแบรนด์ของ VW อย่างเหนียวแน่น แม้ราคาจะไม่ใช่รถยนต์ราคาประหยัดอีกต่อไป

ในขณะที่สินค้ายามเริ่มแรกของประเทศเมื่อกำลังพัฒนา อย่างญี่ปุ่นหลังสงครามโลก มักจะเน้นการผลิตสินค้าราคาถูกเพื่อการส่งออก หาเงินที่หายากเข้าประเทศ เกาหลีใต้หลังฟื้นตัวจากสงครามเกาหลี และจีนหลังเปิดประเทศสู่ระบอบการค้าเสรี ประเทศเหล่านี้มักดำเนินนโยบายที่คล้ายกัน คือใช้นโยบาย ทำให้สินค้าราคาถูกกว่าเขาไว้ก่อน ดังเช่นรถยนต์นิสสัน หรือดัทสัน (Datsun) ของญี่ปุ่นในระยะแรก คือออกตัวสู่ตลาดได้ด้วยทำให้สินค้าราคาถูก ถูกกว่ารถยนต์จากตะวันตกแบบ ซื้อรถยุโรป 1 คัน ซื้อรถญี่ปุ่นมาทำแทกซี่ได้ 4-5 คัน แต่นั่นเป็นระยะเริ่มแรก ที่ผู้เข้าสู่ตลาดที่เขามีระบบเดิมอยู่แล้ว ก็ต้องทำสินค้าให้ถูกกว่าเข้าไว้ แต่ต่อมาเมื่อเขาตั้งตัวติด ก็ต้องหันมาผลิตสินค้าที่มีคุณภาพสูงขึ้น เป็นที่ไว้ใจในตลาดโลก และก็สามารถตั้งราคาแข่งขันที่สูงขึ้นได้

ในอีกด้านหนึ่ง คิดแบบเยอรมัน คือต้องทำสินค้านั้นๆให้ได้ดีก่อน ต้องมีการลงทุนวิจัยและพัฒนาจนมั่นใจว่าสินค้าของตนนั้นจะแข็งแรงทนทาน และแม้จะต้องผลิตขึ้นมาด้วยต้นทุนและราคาขายที่สูงกว่าเขาอื่น สินค้าจากเยอรมันจะเน้นคุณภาพ ความทนทานเสมอ แม้ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เศรษฐกิจย่ำแย่ แต่เยอรมันก็ยังเน้นการผลิตสินค้าที่มีคุณภาพ ตัวอย่างเช่น รถยนต์โฟล์คเต่า (VW Beetles) เจตนาผลิตให้เป็นรถราคาประหยัด เป็นรถมหาชน แต่ก็ไว้ลาย ผลิตออกมาอย่างมีคุณภาพสูง เป็นรถที่เรียบง่าย ไม่ใช้หม้อน้ำ มีปัญหาจุกจิกในการดูแลน้อยมาก แต่เพราะผลิตอย่างมีคุณภาพนี้เอง แม้ราคาจะสูงกว่าสินค้าที่ผลิตโดยประเทศที่มีสินค้าถูกกว่า แต่รถของเยอรมันก็ขายได้ดี หลักคิดแบบเยอรมัน คือ ทำสินค้าให้มีคุณภาพ ใช้แล้วไม่มีปัญหาจุกจิก เมื่อต้องซ่อมแซม เขาจะคิดถึงระบบบริการอะไหล่ และบริการหลังการขายควบคู่ไปด้วย

สุภาษิตเยอรมันที่ว่า – ของถูกสุดมักจะเป็นของที่แพงที่สุด ยกตัวอย่างนาฬิกาหรือเสื้อผ้า มีเป็นอันมากที่ซื้อมาเพราะมันราคาถูก แต่แล้วก็ไม่ได้ใส่ หรือใส่เพียงครั้งสองครั้งก็ทิ้งไป ในกรณีนาฬิกา ราคาเรือนละไม่กี่ร้อยบาท แต่แล้วก็เสียแบบซ่อมไม่ได้ แล้วก็ทิ้งไป

Tuesday, December 22, 2015

รถไฟฟ้าไร้คนขับของกูเกิล (Google Self-Driving Car)

 รถไฟฟ้าไร้คนขับของกูเกิล (Google Self-Driving Car)

ประกอบ คุปรัตน์
Pracob Cooparat

แปลและเรียบเรียงจาก Wikipedia, the free encyclopedia

Keywords: พลังงานทางเลือก, เทคโนโลยี, การเดินทางขนส่ง, รถยนต์ไฟฟ้า, electric car, EV, รถไฟฟ้าไร้คนขับของกูเกิล, Google Self-Driving Car


ภาพ รถยนต์ไฟฟ้าไร้คนขับของ Google ชนาดเล็ก นั่งได้ 2 คน


ภาพ รถยนต์ไฟฟ้าไร้คนขับใช้ในกิจการของ Google ดัดแปลงจากรถยนต์ไฟฟ้าลูกปผรม Toyota Prius

รถไฟฟ้าไร้คนขับของกูเกิล (Google Self-Driving Car) มีชื่อเรียกย่อๆว่า SDC เป็นโครงการของ Google ซึ่งอยู่ในช่วงของการพัฒนารถยนต์อัตโนมัติ (Autonomous cars) โดยหลักแล้วใช้รถยนต์ไฟฟ้า (Electric cars) โดยมีโปรแกรมควบคุมพัฒนาโดย Google เรียกว่า Google Chauffeur เป็นป่ายติดรถในโครงการทุกคัน โครงการนี้นำโดย Sebastian Thrun อดีตหัวหน้าโครงการห้องทดลองปัญญาประดิษฐ์ของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (Stanford Artificial Intelligence Laboratory and co-inventor)

โครงการได้รับเงินทุนเบื้องต้น USD2 ล้านจากรางวัลชนะเลิศ 2005 DARPA Grand Challenge กระทรวงป้องกันประเทศของรัฐบาลสหรัฐ มีวิศวกรเป็นทีมพัฒนา 15 คนทำงานให้ Google

ในสหรัฐอเมริกาได้มี 4 รัฐ กับหนึ่งเขตปกครองพิเศษ คือรัฐแคลิฟอร์เนีย เนวาดา ฟลอริดา และมิชิแกน และเมืองวอชิงตัน ดีซี อันเป็นเมืองหลวงของประเทศ ที่ได้เปิดให้มีการใช้รถยนต์ขับเคลื่อนด้วยระบบหุ่นยนต์นี้ Google หวังว่าภายในปี ค.ศ. 2020 หรืออีก 5 ปีข้างหน้าจะได้เปิดให้มีบริการรถยนต์ไร้คนขับนี้ในเชิงพาณิชย์อย่างเป็นทางการ

จนล่าสุดเดือนกันยายน ได้เร็วสูงสุดไม่เกิน 25 ไมล์ต่อชั่วโมง เพื่อจำกัดโอกาสเกิดอุบัติเหตุรุนแรง
รถยนต์ไร้คนขับของ Google หรือ Self-Driving Car – SDC

Google หรือ Self-Driving Car ขับเคลื่อนด้วยพลังไฟฟ้าจากแบตเตอรี่ ไม่มีพวงมาลัย ไม่มีเบรก ไม่มีคันเร่ง ในเบื้องต้นจำกัดความเร็วไม่เกิน 40 กิโลเมตร/ชั่วโมง เพื่อความปลอดภัย รถขับเคลื่อนด้วยซอฟต์แวร์ที่ชื่อ Google Chauffeur ในปัจจุบันได้มีทดลองใช้งานใน 4 รัฐของสหรัฐอเมริกา คือ แคลิฟอร์เนีย ซึ่งมีอุตสาหกรรมด้าน ICT และคอมพิวเตอร์ที่สำคัญ เนวาดา ฟลอริดา ซึ่งเป็นเมืองมีประชากรผู้สูงอายุอยู่มาก และรัฐมิชิแกน ซึ่งยังมีเมืองและบริเวณ Detroit เป็นฐานผลิตรถยนต์ที่สำคัญของประเทศ


ในโลกนี้มีประมาณ 200 ประเทศ คิดว่าประเทศไทยคงอยู่ในกลุ่ม 50 ประเทศท้ายๆที่จะใช้ Self Driving Car เพราะต้องมีการฝึกวินัยด้านการจราจรขั้นพื้นฐาน และมีการปรับปรุงถนนหนทางให้เข้ามาตรฐานกลางที่ดีเสียก่อน แต่หากเป็นการเริ่มทดลองใช้กับบางเมืองที่มีลักษณะเป็นเมืองปิด เช่นใช้ในมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่ในต่างจังหวัด ใช้เพื่อการส่งสารภายในมหาวิทยาลัยเพื่อเป็นการนำร่อง เพื่อให้ได้เรียนรู้นิสัยการใช้รถยนต์ของคนไทย ก็ย่อมจะเป็นไปได้ครับ


ภาพ วิศวกรพัฒนา Google car รถยนต์ไร้คนขับ